Dzień 1

Co tu będę język po próżnicy wysilał - wszystko na ten temat napisałem już w swoim blogowym dzienniku zgiełkowym. O tutaj, jeśli łaska, wszystko można zobaczyć, przeczytać i ocenić.

Dzień 1 - Idea

To dzień, w którym wszystko się zaczęło. Dostałem maila od mojego fińskiego przyjaciela, dotyczącego kolejnego zamówienia do armii wampirów. Na pewno jesteście sobie wyobrazić rogala na mojej twarzy, gdy dowiedziałem się, że czeka mnie przeprawa z „nieumarłym smokiem”. Wprost uwielbiam takie wyzwania. Ponieważ mój klient nie specjalnie przejmuje się kosztami produkcji więc mogłem poszaleć i zacząłem knuć. No i wymyśliłem: Zombie Dragon powstanie z pomieszania elementów smoka High Elves oraz starego oryginalnego Zombie Dragon’a z GW. Do tego wszystkiego jakiś smaczek na podstawce i będzie cacy.

Z ksiąg biblioteki Mordheim [częściowo spalonej tuż po Kataklizmie]

"O AVERLANDZIE, JEGO MILITARIACH I WSZELAKICH TAKTYKACH SKUTECZNYCH"
… Averland to najbardziej na południowy wschód wysunięta prowincja Imperium [jedynie Wissenland leży bardziej na południe]. Stoi ona na straży bezpieczeństwa całego kraju i jest jednym z pierwszych punktów oporu podczas licznych inwazji orków. Dodatkowo istotną rolą prowincji, jak i jednym z jej głównych źródeł dochodu, jest pilnowanie Przesmyku Czarnego Ognia, będącego jedynym łącznikiem i najistotniejszym szlakiem handlowej wymiany między Imperium a Wschodem. Dzięki licznym kupcom, podróżnikom i obieżyświatom to Averland, ze stolicą w Averheimie, czerpie liczne profity handlowo-naukowe. Dwa najistotniejsze zadania prowincji doskonale pokazują dwoistość militarnych zadań, które Averland od lat sumiennie wypełnia. Z jednej strony karne wojsko z wieloma tradycjami, doskonałymi strzelcami, dużym doświadczeniem z licznych potyczek z bandami orków. Z drugiej opanowana do perfekcji sztuka zwiadowcza związana z pełnieniem licznych obowiązków w niebezpiecznych okolicach Przesmyku Czarnego Ognia. Właściwie to pilnowanie przesmyku jest tym zadaniem, które łączy obie militarne tradycje. Przecież to tu, umundurowani na czarno-żółto, sławę zdobyli Mountainguard’dzi. Elita regimentów armii prowincji. To tutaj w całej okazałości rozwinęły się umiejętności łowieckie i zwiadowcze niejednego averlandzkiego trapera. Na koniec to właśnie tutaj regularnie odbywają służbę halflingi, doskonali kucharze i łucznicy z prowincji Moot, sąsiadującej z Averlandem. Tym właśnie jest Averland. Jego siła leży w różnorodności…

„Niech będzie podpalony!”

Przez ostatnich 10 miesięcy zadręczałem Czytelników moimi zmaganiami z przygotowaniem mojej pierwszej armii do systemu „Warmachine”. Ambitnych założeń projektu w postaci comiesięcznych raportów z tej zaszczytnej misji nie udało się niestety zrealizować. Te miesiące, które upłynęły, miały jednak swój duży plus: kończąc w międzyczasie inne projekty malarskie ‘podciągnąłem’ swój warsztat. Armia, którą przygotowałem, nie nada się na konkurs malarski; pierwsze pomalowane modele trudno nawet nazwać pomalowanymi... Ale udało się! Na początek zaprezentuję nowe nabytki do moich wrażych sił. Znacie takie rubaszne powiedzonko: nie wychodź z doma bez łoma? Śmiało można je podciągnąć pod jednostkę, bez której szanująca się armia Menonitów nie rusza w bój, czyli Choir of Menoth.  Naszym łomem jest zespół chórzystów, którzy opanowali sztukę śpiewania hymnów bitewnych błogosławionych wolą samego Menotha.  W zasięgu głosu tych piewców Jedynie Słusznej Wiary nasze warjacki nie mogą być atakowane czarami czy strzelaniem, lub dostają bonus do parametrów ofensywnych. Im więcej śpiewających tym i dalej głos Pana się niesie, więc zafundowałem sobie maksymalny sześcioosobowy chórek. A to wszystko za śmieszne 22 punkty! Malowanie tych figurek to była czysta przyjemność, sporo się przy nich nauczyłem. Nie są pomalowani bez skazy i genialnie, ale udało się ich przyzwoicie wykonać.

- Dobra chłopaki, robimy tak - powiedział Grondi wycierając krew z rozciętego łuku policzka - Snori i Dori biegną z lewej ile sił w nogach, ja podaję...
- A co zrobimy z tymi frajerami i z obrony? - spytał rzeczowo Bert

Właśnie - mruknął Grondi patrząc z uśmiechem na dwóch zabijaków w pomarańczowych irokezach dzierżących w sękatych łapach srogie łańcuchy - co zrobimy z obrońcami...

A ci zabijacy  w irokezach to Zabójcy Trolii oczywiście! Panowie i Panie, mam zaszczyt przedstawić: Karak Eight Peaks` Killers pod wodzą nieustraszonego trenera Cezarego  Lejącego Po Pysku!

Szanowni Czytelnicy tego jeszcze na Bitewnym Zgiełku nie grano: Let's Blood Bowl!...

Scenariusz do gry Mordheim, przeznaczony dla dwóch graczy.

Kiedy w życie weszła VII ed. Warhammer'a Fantasy Battle i kiedy zaczęły pojawiać się kolejne księgi armii dla niej przeznaczone, stwierdziłem, że pozbywam się mojej armii Dark Elfów – za bardzo irytowały mnie kolejne pomysły autorów tychże podręczników. Pomyślałem: czekam na wydanie księgi do DE, po czym wystawiam armie na allegro - jeśli zasady będą odpowiednio dobrze „przepakowane”, to może jeszcze zwróci mi się co nieco z tego, co zainwestowałem w armie. I tak dni mijały, a ja solennie sobie przyrzekałem pozbyć się wszystkich miniatur. W międzyczasie zaczęły pojawiać się kolejne plotki i przecieki na temat nowej edycji DE. Nie powiem, śledziłem je z zainteresowaniem, chcąc przewidzieć, czy rzeczywiście moje plany będą opłacalne. I wszystko wskazywało, że jest to bardzo realne. Tak więc spokojnie czekałem dalej, aż do dnia premiery. I wtedy stało się coś dziwnego...

Kiedyś w dawnych czasach, kiedy to White Dwarf był czymś więcej niż katalogiem reklamowym GW, pojawiały się w nim również ciekawe artykuły. Ba, nawet całe ich serie. Jedną z najbardziej lubianych i mile wspominanych był cykl „Four Gamers Tale”. Tym, którzy nie wiedzą lub nie pamiętają, w czym rzecz przypomnę, że była to opowieść o czterech graczach budujących swoje armie do WFB. Zabawa polegała na tym, że jej uczestnicy co miesiąc kupowali za kwotę 50 funtów potrzebne im modele, malowali je a następnie prezentowali efekty oraz snuli plany na przyszłość. Cała seria była ciekawym spojrzeniem na hobby z perspektywy czterech różnych osób, budujących swoje kolekcje od podstaw. Jako, że zadomowiłem się na Zgiełku na dobre, postanowiłem posnuć swoją własną opowieść, tym razem nie merytoryczną czy historyczną tylko hobbystyczną i fantastyczną. Ci, którzy mnie lepiej znają wiedzą, że jestem początkującym malarzem i modelarzem - uczę się malowania figurek dopiero od kilku miesięcy. Może i nie maluję oszałamiająco, ale przyjemność, jaką czerpię z grania własnoręcznie pomalowanymi modelami motywuje mnie wyłącznie do dalszej walki z nieposłusznymi pędzlami i farbkami.