Od kolegów z Bitewnego Zgiełku nauczyłem się jednej rzeczy: moje zaangażowanie w hobby i szukanie inspiracji, to najfajniejsza sprawa pod słońcem. Lubię planować i przygotowywać nowe projekty, uwielbiam malować i grać. A inspiracje przychodzą często z najmniej spodziewanej strony. Nie tak dawno przeglądałem sobie figurki do LOTRa moich ulubionych rzeźbiarzy współpracujących z GW - braci Perry. Grzebiąc w sieci znalazłem na ich stronie internetowej wspaniale rzeźbione modele w skali 28 mm z okresu Wojny Secesyjnej. Twardy plastik, dynamiczne pozy, fajnie prezentujące się detale. Nabrałem ogromnej ochoty zakupienia sobie na gwiazdkę po pudle piechoty i kawalerii. Szkopuł w tym, że nie bardzo wiedziałem, co miałbym zrobić z pomalowanymi już figurkami. Z kłopotu wybawił mnie mój klubowy kolega Paulus, stwierdzając w trakcie rozmowy, że strasznie mu się podobała ta seria modeli braci Perry. Gdzie jest dwóch graczy i figurki tam musi skończyć się bitwą! Zacząłem się rozglądać za zasadami, które pokryłyby planowaną, niewielką kolekcję figurek Unii. Jak zwykle Internet okazał się niezawodnym narzędziem, i tak po przeczytaniu paru raportów bitewnych, kilku  recenzji zasad zamówiłem zasady „Brother Against Brother”.

Jakiś czas temu zostałem poproszony o napisanie recenzji mojego ulubionego systemu z okresu II wojny światowej. Pierwszą myślą, jaka mi wtedy przeszła do głowy było: „Nic trudnego, przecież gram w to od 3 lat”. Niestety, po dłuższym zastanowieniu się wyszedł pewien problem - nie znam za dobrze żadnego innego zbioru zasad (moje spotkanie z innymi systemami z tego okresu ogranicza się do przejrzenia zasad od Main Panzer, Warhammera drugo wojennego i skrótu zasad od FOW i Blitzkrieg Komandera). Tak samym spróbuję uniknąć oceniania, a napiszę po prostu, co zawiera się w systemie.

Gra używa modeli w skali 15mm (1:100), produkowanych przez firmę Battlefront. Modele wykonane są z metalu i w przypadku pojazdów - częściowo z żywicy.

Generałowie!

Po greckim obyczaju wojennym – powiedzmy sobie szczerze – dość luźno korespondującym z tematyką „Zgiełku”, przyszedł czas na coś bardziej konkretnego. Postanowiłem wziąć się do roboty i nie kazać nikomu czekać w nieskończoność, jak miało to miejsce w wypadku poprzedniego tekstu. Uderzam tedy tekstem następnym, o nieco mściwym, jak zauważyliście tytule.

„Rzeź niewiniątek” rozpoczęła się z nastaniem świtu. Ukryty w lesie i doskonale zamaskowany pluton ciężkich czołgów Pz VI Tiger rozpoczął morderczy ostrzał zgrupowanych na wąskich uliczkach wioski radzieckich pojazdów pancernych. Pierwsza eksplodowała jedna z ciężarówek ZIS należąca do sztabu stacjonującego w wiosce radzieckiego batalionu pancernego. Pod ostrzałem dział i karabinów MG 34 następne pojazdy zaczęły się palić. Działa niemieckich czołgów obracały się powoli, gdy załogi lustrowały teren dokładnie wybierając swoje cele. Kolejne salwy dosięgały coraz to nowych radzieckich czołgów typu T-34, dział szturmowych SU-76 oraz wzbudzały panikę wśród biegających bezradnie rosyjskich piechurów. Jednakże po chwilowym zaskoczeniu Rosjanie odpowiedzieli ogniem. Początkowo niecelnym i chaotycznym, niemniej jednak już po chwili pociski różnych kalibrów zaczęły ze świstem przelatywać coraz bliżej ukrytych Tygrysów. Wybuchy nie czyniły czołgom najmniejszej szkody jednakże odłamki raniły ukrytych w zaroślach grenadierów zadając pierwsze straty stronie niemieckiej. Radziecka obrona mogła lada chwila okrzepnąć i stać się bardziej skuteczną. Nie można było już dłużej czekać – wioska i leżące w jej centrum skrzyżowanie musiało zostać zdobyte za wszelka cenę. Rozległy się głośne komendy i czołgi ruszyły do przodu głuchym warkotem silników. Wokół wyłaniających się powoli z ukrycia monstrów zaroiło się od grenadierów posuwających się skokami do przodu w kierunku wioski, w której pożary rozszalały się na dobre pogłębiając panujący tam chaos...

Siedemnastego stycznia Wargamer zaprosił Warszawiaków do siebie, na ulicę Wilczą, na pokaz gry Cold War Commander. Oczywiście skorzystałem z okazji aby zobaczyć grę, o której od pewnego czasu mówi się całkiem sporo w naszym środowisku graczy.

Cold War Commander to następca, czy raczej kontynuacja cieszącego się już niezłą popularnością systemu Blitzkrieg Commander, który pozwalał rozegrać bitwy w realiach lat 1936-1945. W Cold War Commander przenosimy się do czasów po II Wojnie Światowej i możemy brać udział we wszystkich ważniejszych konfliktach od roku 1946 aż po czasy obecne. Zaczynając od wojny w Indochinach poprzez wojnę w Korei, wojny arabsko-izraelskie, wojnę w Wietnamie, Afganistanie, wojnę o Falklandy, a na operacji Pustynna Burza kończąc. Lista ta nie jest kompletna, a sama gra pozwala również symulować konflikty bieżące.

II WS na morzu to był mój konik 15-20 lat temu. Trochę zapomniany, wrócił ze zdwojona siłą wraz z pojawieniem się pięknie pomalowanych modeli okrętów w zasięgu wzroku. Coś się stało? - tak, pojawiła się gra General Quarters 3rd Edition.

Zasady obejmują operacje nawodne, powietrzne, podwodne, rozdział poświęcony scenariuszom i zasadom kampanii, na końcu zaś zasady opcjonalne i rozszerzone. Przepisom towarzyszą teksty opisujące różne aspekty wojny morskiej - można się z nich sporo dowiedzieć jak te sprawy miały się w rzeczywistości. System można nabyć w wersji elektronicznej, jak również i papierowej.