Od czasu publikacji tekstu o Sturmovik Commanderze minęły niecałe 3 miesiące - wargamingowe mgnienie oka - a my już mamy garść bardzo gorrrrrąących zapowiedzi!
Ale jeszcze kilka zdań o tym w kwestii tego co było zapowiedziane - listy dywizjonów FAF oraz IJAAS pojawiły się na stronie. Do tego doszła jeszcze list dywizjonów US Marines, będąca wariantem listy US Navy z kilkoma innymi samolotami oraz własnymi zasadami specjalnymi.

Skupmy się jednak na przyszłości! Otóż, w mojej nawiedzonej łepetynie ubzdurało mi się, że SturmComm będzie najfajniejszym systemem dotyczącym użycia lotnictwa podczas 2 Wojny Światowej i będzie pokrywał praktycznie każdy jego aspekt. Modułowa konstrukcja nadaje się do tego celu jak żadna inna. Poza tym uważam, że to, co się dzieje na stole jest sprawą między graczami i to oni powinni decydować, jak gra powinna być skomplikowana. Praktycznie każdą wolną chwilę w ostatnich miesiącach przeznaczyłem na pisanie zasad. Rezultatem tego, będzie 7 (słownie: siedem!) nowych dodatków, które pozwolą na praktycznie dowolne "skonfigurowanie" rozgrywki.

Wstęp

DBA oraz WFB są to całkowicie różne systemy, jednak pomimo tego dla mnie mają bardzo ważną wspólną cechę - są to jedyne figurkowe gry wojenne w które gram, żadna inna nie wciągnęła mnie na dłużej. Postanowiłem więc czysto subiektywnie porównać je ze sobą. Nikt nie lubi przydługawych wstępów więc zaczynamy!

Wielka Brytania

“We shall fight on the beaches. We shall fight on the landing grounds.We shall fight in the fields and in the streets. We shall fight on the hills an we shall never surrender”
 Winston Churchill

Tym słynnym cytatem z przemówienia Winstona Churchilla,  z najbardziej dramatycznego momentu  wojny z punktu widzenia Anglików, chciałbym otworzyć mój głos na temat armii do systemu Nuts!. System prezentowaliśmy na łamach serwisu dosłownie kilka tygodni temu recenzją autorstwa Misia. Kiedy kilka miesięcy temu szukałem dla siebie systemu z okresu II WŚ, kolega Bogus_law z poznańskiego klubu gier bitewnych Sztab polecił mi Nuts! Szukałem systemu szybkiego i przyjemnego w rozgrywce, najchętniej skirmishowego, stanowiącego przyjemną odskocznię od systemów fanatasy czy s-f, w które grywam najczęściej. Ważna była też wysoka grywalność, czyli sensowne przepisy bez setek tabel i errat oraz niewysokie koszty zabawy.

Końcem sierpnia pojawił się w mojej głowie pomysł zajęcia się wargamingiem, którym od dłuższego czasu się interesowałem. Niestety ani rosnąca sterta White Dwarfów, ani kurzące się w pudłach na szafie figurki do W40K nie rokowały poprawy tego marnego stanu. Moja hobbystyczna "kariera" to głównie planszowe gry wojenne, w które grywam od lat kilkunastu; dziesiątki tytułów, w różnych skalach, od operacyjnej po taktyczne i szczegółowe kobyły. No i oczywiście zainteresowanie historią, które towarzyszy mi "od zawsze"... Przeglądając zasoby sieci w poszukiwaniu systemu dla siebie, trafiłem na informacje o DBA. Idąc tym tropem trafiłem na strony Bitewnego Zgiełku. Wczytując się w kolejne artykuły autorstwa Tsara stwierdziłem, że niczym nie zaryzykuję kontaktując się z załogą serwisu, w celu uzyskania bliższych informacji o DBA. W odpowiedzi otrzymałem zestaw niezbędnych informacji o systemie, doradzono mi strony o DBA, dotarłem do UNG2DBA (Unnoficial Guide to DBA – przyp. red.), dowiedziałem się wszystkiego na temat kompozycji armii, dostępu do modeli. No i zaskoczyło! Ja też chcę w to grać!

Kontynuując nasz cykl artykułów dla początkujących w grze “De Bellis Antiquitatis”, zbliżamy się powoli do końca rozważań i do upragnionego momentu, w którym nareszcie na poważnie zaczniemy swoją zabawę.

Wiemy już co to w ogóle jest “De Bellis Antiquitatis”, mamy również rozeznanie w zasadach gry. Przy odrobinie szczęścia mamy też już zakupione i pomalowane wszystkie niezbędne do gry figury. Jeśli znaleźliśmy chętnych do grania ludzi, to nasze szczęście jest bliżej niż się spodziewamy. Ale na ostateczny sukces, trzeba jeszcze zapracować.

Zagadnienie dotyczące poruszania się elementów w obszarze przed frontem wrogiego elementu, zwanym często strefą kontroli (angielski skrót - ZOC), jest niestety jedną z wielu dyskusyjnych kwestii w systemie DBA.  Spośród tych ostatnich, to właśnie poruszanie się w ZOC budzi chyba najwięcej kontrowersji. Przynajmniej wśród polskich graczy!

Już pierwszą kontrowersją jest sama nazwa. Jak zwraca uwagę Bob Beattie w swoim komentarzu (BOB'S COMMENTARY ON DBA 2.2 z 20 kwietnia 2004r str. 3) Phil Barker nigdy i nigdzie nie używa w DBA określenia ‘strefa kontroli’ lub skrótu ZOC. Powiem więcej: właściwie w ogóle nie nazywa tego obszaru. Bob wskazuje przy tym, że określenie ‘strefa kontroli’ zostało prawdopodobnie wprowadzone przez środowisko graczy, grających wcześniej w gry planszowe. Jeśli już mielibyśmy nazywać ten obszar to właściwsze byłoby raczej nazwanie go „strefą ograniczenia”. Nie ulega jednak wątpliwości, że ‘strefa kontroli’ na tyle się upowszechniła (i to na całym świecie), że próby zmiany tego określenia spaliłyby niewątpliwie na panewce. W dalszej części tekstu będę się wiec posługiwał pojęciem „strefa kontroli” i skrótem ZOC.

Gromadzimy figurki, lub modele, gromadzimy elementy terenowe, lub przygotowujemy makiety, ale przed przystąpieniem do gry, potrzebny nam będzie jeszcze jakiś zestaw reguł rządzących tą grą. Nie zamierzam w tym artykule nikogo przekonywać od określonych przepisów, czy określonego ich rodzaju, ponieważ jest to wybór bardzo indywidualny i bardzo personalny. Sądzę jednak, że dla początkujących, pomocna może być ogólny podział dostępnych systemów, według kilku kryteriów. Od razu zaznaczam, że nie roszczę sobie żadnych pretensji do naukowości stosowanego podziału, jak również do naukowej precyzyjności nazw poszczególnych klas przepisów. Podział ten oparty jest wyłącznie na moich własnych obserwacjach. Co więcej oczywiście zdarzając się przepisy, których nie daje się łatwo zaklasyfikować zgodnie z tym podziałem, albowiem znajdują się gdzieś na granicy kilku klas.